Pak kansen!
comment Add Comment
Posted on Last updated

Pak kansen, als ze zich voordoen!

3 januari 2017

Pak kansen, als ze zich voordoen!

Als kind had ik geen wilde plannen om in het buitenland te gaan studeren of wonen. Niet dat ik er niet positief tegenover stond maar ik had er gewoon nooit over nagedacht dat ik dat ooit zou doen. Ik had wel al veel gereisd, maar wonen in het buitenland is toch een ander verhaal. En toch, toen de mogelijkheid zich voordeed om voor een paar jaar naar Amerika te verhuizen heb ik eigenlijk geen moment getwijfeld. Door die vervelende economische crisis was ik beland in de ellende van tijdelijke contracten, dus wat dat betreft hoefde ik mijn absolute droombaan niet op te zeggen. En toch … als dat wel het geval zou zijn geweest had ik deze kans ongetwijfeld toch aangepakt. Want op een gegeven moment kom je ineens tot inzicht dat je kansen moet pakken, dat je niet moet blijven hangen in je oude vertrouwde, altijd hetzelfde leventje. 

De kans kwam, dus die pakten we met beide handen aan

Nou heb ik natuurlijk makkelijk praten, bij ons kwam de kans voorbij vanwege het werk van mijn man. Maar is dat eigenlijk wel zo makkelijk? Huis en haard letterlijk achter je laten en helemaal opnieuw beginnen? Heel veel mensen zeiden tegen mij dat ze het nooit zouden durven. 

Het is onwerkelijk als in Nederland de container met al je spullen ingeladen wordt en de straat uit rijdt en dat diezelfde container weken later je nieuwe straat in Texas binnenkomt. Het gevoel daarbij en de kinderen die vol verwachting uitkeken naar het weerzien met hun oude vertrouwde spulletjes … onbetaalbaar.  

Een nieuw leven beginnen in Texas

En dan begint het echte leven weer. Man aan het werk, dochter naar 1st Grade op de openbare Elementary school en zoon naar Pre-K. Gelukkig maar een paar dagen per week dus die had ik nog veel om me heen.
De vrouw van een collega van mijn man was zo lief om me wegwijs te maken in de stad waar we wonen. Ze liet me leuke winkels zien, we gingen meteen op zoek naar Nederlandse kaas en ze maakte me wegwijs in de hele mooie plaatselijke bibliotheek. De buurvrouw wist nog wel een goede Pediatric, wat?? Nooit van gehoord, maar het bleek dus een kinderarts te zijn. En zo kwamen er in de loop van de tijd heel, heel, heel veel woorden voorbij waar ik nog nooit van gehoord had (ik heb nog nooit zoveel googled). 

Ongemakkelijke momenten

En wat heb ik me soms ongemakkelijk gevoeld, zoals bij de eerste Grandparents lunch op school. Bij gebrek aan Grandparents in de buurt, ging ik natuurlijk zelf, want ik wilde mijn dochter niet alleen laten zitten tussen alle kinderen met hun opa’s en oma’s. Heel Nederlands had ik broodjes met kaas en ham meegenomen, dus op het moment dat de kantine zich vulde met zakken van alle denkbare Amerikaanse fastfoodketens en de moeder tegenover me me met een blik van medelijden aankeek, voelde ik me toch wel echt ‘de buitenlander’. 

Maar goed, achteraf kan ik er nog steeds heel erg om lachen en kom ik intussen zelf ook af en toe met tasjes fastfood binnen.  

Intussen, bijna 2 ½ jaar later, heb ik me behoorlijk aangepast en ben ik heel wat gewend, al breekt het zweet me nu nog steeds uit als ik bij de Subway vier verschillende broodjes moet bestellen … 

Deel of like dit artikel: